Emmy’s World

For five years, Dutch photographer Hanne van der Woude shared life’s joys and sorrows with Emmy, her husband Ben, and his brother Egbert: three elderly people who never lost touch with their creativity or non-conformist disposition. For her book Vivace, published alongside the exhibition ‘Emmy’s World’, she asked me to write a short account in her own words.

Hanne van der Woude, Hogweed, Dodewaard, 2011

THE THREE OF US often worked at the same time – Emmy doing odd jobs in and around the house and her husband Ben working on his printing, while I did my best to get to grips with these two people and their surroundings. Engrossed as we were in our own activities, we tended to bump into each other in the garden, wandering between the old trees, the overgrown currant bushes and the formidable, man-sized hogweed. In no time at all, I became part of their household. They accepted me as they would a stray cat that turned up on the doorstep.
____I met Ben by chance in 2009. I asked if I could portray him and he invited me to his home, where he gave me free rein to roam around the former school building where he lived. In one of the attics, crammed full of old newspapers and other paperwork, I bumped into Emmy. ‘Could you turn the light on,’ she asked before turning round, ‘or can’t you be bothered?’ I was intrigued; not only by her direct, uninhibited attitude, but also by the timeless quality she possessed, even at the age of 78.
____Like her husband, Emmy was also averse to social conventions, her personal freedom being her prime concern. She spent as much time on her painting as she did on tending her guinea fowl or collecting various materials that ‘may come in handy one day’. She is like water – in a constant state of flow. I found myself drawn to the place, and returned more and more frequently, largely because of this intangible woman and the almost surreal surroundings. The years that followed saw a mutual affection develop into an intimate friendship.
____‘My brother, Egbert,’ Ben announced one day, ‘lives on a mountain in the South of France. I think I’d like to visit him.’ This was our first trip together. Having arrived, I realised that Egbert shared their craving for freedom. As a bronze caster and sculptor, Egbert had rubbed shoulders with leading artists in the 1960s, but had turned his back on this lifestyle. He spent several years at sea before eventually finding this mountain, where he continued his life in a ramshackle hut. The Dutch World Service was his window to the world; his diaries served as a logbook to record the things that he did or crossed his path.
____The brothers were extremely fond of each other, so in 2012, when Egbert spent his last euros on a train ticket to the Netherlands and arrived at their door unannounced, Ben and Emmy took him in. He turned out to be terminally ill, so they cared for him lovingly until his death a few months later. They hardly had time to absorb this loss before Ben was diagnosed with metastatic cancer. Once again, Emmy did all she could, this time tending her husband with loving care during the final days of his life.
____I spent five years immersed in their world, trying to chronicle their remarkable life on film and in photographs.
____
____
____

Emmy Eerdmans (1931) won the Prix de Rome Painting in 1957. After travelling through Italy, she settled in Antwerp in the 1960s, where she developed the expressive style that characterises her drawings, water colours and paintings. In 1964, she married Ben Joosten and they had a son together. A compilation of her work entitled Tussen oog en hand was published in 2001.

Ben Joosten (1931–2013) and his brothers ran a prominent, artisan bronze foundry. Their work was a guiding light for much of the sculpture produced in the Netherlands in the 1960s. In later years, Ben also developed his skills as a graphic artist. In 2010, his work was compiled into the publication Tussen brons en lood.

Egbert Joosten (1938–2012) worked as a bronze caster in the family business, and as a sculptor in his own right. In the late 1970s, he opted for a life of freedom and moved to the South of France. He had four children. In 2012 he returned to the Netherlands to be cared for by his family during the last months of his life.

____
____
Book: Vivace; photography: Hanne van der Woude; design and editing: Hans Gremmen; text: Hanne van der Woude, Raymond Frenken; publisher: Fw:Books; 2015; distribution: Idea Books; ISBN 978-94-90119-37-9 (NL) / 978-94-90119-39-3 (EN);  

Exhibition: Hanne van der Woude, ‘Emmy’s World’, September 12 – December 6, 2015, Huis Marseille – museum for photography, Keizersgracht 401, 1016 EK  Amsterdam


Reviews and media appearances

de Volkskrant (NL)
‘De 15 mooiste fotoboeken van 2015’, de Volkskrant, December 7, 2015

«Oude, excentrieke mensen, ja, die zagen we vaker. Ze zijn een dankbaar onderwerp voor fotografen. Maar het gebeurt niet vaak dat je aan het einde van een boek ook daadwerkelijk denkt dat je ze kent, dat je zelfs van ze bent gaan houden. Hanne van der Woude volgde vijf jaar lang het kunstenaarsechtpaar Emmy en Ben en stopte daar al haar aandacht in. Ze presenteert haar foto’s in een intiem boek vol verrassingseieren en een einde dat tegelijkertijd droevig en hoopvol stemt.»

<H>ART (BE)
Sofie Crabbé, ‘Leven, dood en schoonheid’, <H>ART, October 21, 2015

«Kunst komt tegemoet aan de behoefte naar ontroering. In 2008 bracht kunstenaar Hanne van der Woude met haar geraffineerde, sensitieve foto’s een geslaagde ode aan roodharigen. Vandaag staat ze er opnieuw. Huis Marseille in Amsterdam heeft de primeur om haar werk ‘De wereld van Emmy’ te tonen. De reeks is een bijzonder intiem document van drie personages in de herfst van hun leven. Een verhaal over leven, dood en schoonheid.
____Het verhaal leest als een sprookje, maar dan een zonder de typische narratieve sluiting van het happy end. In 2009 kruist een oudere man – letterlijk – het pad van de fotografe. De fysionomie en uitstraling van de man, die Ben blijkt te heten en graficus was, intrigeren Van der Woude dusdanig dat ze vraagt of ze hem in zijn persoonlijke habitat mag portretteren. In zijn huis in Dodewaard komt ze in aanraking met zijn eega Emmy, die eveneens op een creatieve manier, al tekenend, haar dagen vult. Emmy is een kranige en vrijgevochten vrouw die niet op haar mond is gevallen. Haar complexloze ‘je m’n fou’ attitude is echter geenszins arrogant, maar juist innemend en in zekere zin benijdenswaardig. “Ik heb haar meteen in m’n hart gesloten,” vertelt de fotografe. “Een half decennium lang probeerde ik Emmy en haar entourage in al haar schoonheid te vangen, maar de magie blijft. Emmy laat zich niet vangen.”
____Van der Woude’s gevoelens schemeren in alle fotoportretten en films die zich momenteel in de schilderachtige vertrekken van Huis Marseille bevinden door. Op de tentoonstelling zien we Emmy’s verwilderde haren, haar nonchalante, eenvoudige voorkomen, en haar allesvertederende blik. De fotografe heeft oog voor grappige anekdotes. Getuige een foto van een decennialang obsessief verzamelde papierberg die het echtpaar als een lavastroom uit het raam verwijdert. Van der Woude legt vooral de kleine, dagelijkse momenten vast, zoals het ostentatief pralen voor een verweerde spiegel van hun favoriete parelhoen Klara, het plukken van metershoog, verwilderd berenklauw, het nemen van een bad, en het ogenblik net voor het inslapen.
____In een busje reist de fotografe mee wanneer Ben beslist om zijn geliefde broer Egbert op te zoeken. Hij woont in een houten hutje op een afgelegen berg in Zuid-Frankrijk. Algauw verschijnt een derde broer Herman op het toneel. Enkele dolkomische portretten in ontbloot bovenlijf volgen. De gelijkenissen zijn treffend. Mooie tijden, die worden doorbroken wanneer Egbert een half jaar later onaangekondigd voor hun deur in Nederland staat. Hij ziet er haveloos uit. Een knobbeltje in z’n nek doet het ergste vermoeden. Een halstumor. Ongeneeslijk. Egbert wordt maandenlang liefdevol bij hen thuis verzorgd. Niet veel later mag Emmy haar zorgen echter ook aan Ben wijden wanneer dokters ook bij hem uitzaaiingen van kanker vaststellen. Eensklaps zijn we als toeschouwer getuige van een proces van afscheid nemen. De vluchtige schetsen en onscherpe foto’s die Emmy van deze kwetsbare momenten maakte zijn ook in de expo opgenomen. Egbert en Ben verlaten kort na elkaar het leven. De registraties van het tevergeefse gevecht en de immense genegenheid beklijven en ontroeren.
____Met ‘De wereld van Emmy’ peilde Van der Woude op meesterlijke wijze naar wat het betekent om als mens lief te hebben. Ongewild sloop ook het aangezicht van de dood in haar project, met een diepgaande confrontatie met het leven als resultaat.»